Με αιχμηρό λόγο παρενέβη ο Ηλίας Σιώρας στη μαζική σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα για τη σωτηρία του Πάρνωνα και του Μαινάλου, στέλνοντας μήνυμα κλιμάκωσης του αγώνα απέναντι, όπως τόνισε, στη συστηματική επέλαση των επιχειρηματικών ομίλων των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας στα βουνά της Πελοποννήσου.
Ο κ. Σιώρας υπενθύμισε ότι η Επιτροπή Αγώνα για τη Σωτηρία του Πάρνωνα και του Μαινάλου συγκροτήθηκε πριν από πέντε χρόνια, στηριγμένη σε αποφάσεις εργατικών φορέων, τοπικών συμβουλίων και συλλογικοτήτων, και εξελίχθηκε σε ένα πλατύ κοινωνικό μέτωπο με τη συμμετοχή σωματείων, αγροτικών και περιβαλλοντικών συλλόγων, αυτοδιοικητικών και κατοίκων από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, με κοινό παρονομαστή την υπεράσπιση των βουνών και του φυσικού πλούτου.
Συνδέοντας το παρόν με την ιστορική μνήμη, έκανε αναφορά στην καταστροφή του Κοσμά από τα ναζιστικά στρατεύματα το 1944, σημειώνοντας ότι σήμερα επιχειρείται μια «νέα κατάληψη» της περιοχής, αυτή τη φορά με οικονομικούς όρους και εργαλείο τις ενεργειακές επενδύσεις, γεγονός που –όπως είπε– προσδίδει ιδιαίτερο συμβολισμό στις τρέχουσες εξελίξεις.
Ο Ηλίας Σιώρας ξεκαθάρισε ότι το δίλημμα «υπέρ ή κατά των ΑΠΕ» είναι παραπλανητικό, καθώς αποσπά τη συζήτηση από τα ουσιαστικά ερωτήματα. Υποστήριξε ότι κάθε μορφή ενέργειας πρέπει να κρίνεται με βάση το αν εξυπηρετεί τις λαϊκές ανάγκες, αν εξασφαλίζει φθηνό ρεύμα, ενεργειακή ασφάλεια, προστασία του περιβάλλοντος και σταθερή εργασία με δικαιώματα. Όπως τόνισε, στο σημερινό μοντέλο ανάπτυξης των αιολικών πάρκων η απάντηση σε όλα αυτά είναι αρνητική, καθώς το κριτήριο παραμένει το κέρδος και όχι η κοινωνική ωφέλεια.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην ιδιωτικοποίηση του ενεργειακού τομέα από τη δεκαετία του ’90 και μετά, επισημαίνοντας ότι η απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας άνοιξε τον δρόμο για την εντατικοποίηση των παρεμβάσεων σε βουνά και φυσικές περιοχές, σε βάρος τόσο του περιβάλλοντος όσο και των εργαζομένων. Παράλληλα, σημείωσε ότι η αντίθεση στους επιχειρηματικούς ομίλους δεν ταυτίζεται με υπεράσπιση παλαιότερων κρατικών πρακτικών, αλλά με την ανάγκη η ενέργεια να αντιμετωπίζεται ως κοινωνικό αγαθό.
Ο κ. Σιώρας στάθηκε στις περιβαλλοντικές και χωροταξικές επιπτώσεις των σχεδιαζόμενων έργων, αναφέροντας ότι οι σύγχρονες ανεμογεννήτριες φτάνουν σε ύψη που ισοδυναμούν με πολυκατοικίες δεκάδων ορόφων, αλλοιώνοντας ανεπανόρθωτα το τοπίο. Παράλληλα, επικαλέστηκε μελέτες που δείχνουν ότι η Ελλάδα έχει ήδη υπερκαλύψει τους ευρωπαϊκούς στόχους παραγωγής ενέργειας από ΑΠΕ, ενώ σημαντικό μέρος της παραγόμενης ενέργειας εξάγεται, την ώρα που οι πολίτες συνεχίζουν να πληρώνουν ακριβό ρεύμα.
Ανησυχία εξέφρασε και για τα σχέδια εγκατάστασης μεγάλων μονάδων αποθήκευσης ενέργειας με μπαταρίες λιθίου, κάνοντας λόγο για σοβαρούς κινδύνους σε περίπτωση ατυχήματος, αλλά και για διεθνείς εξελίξεις που δείχνουν εγκατάλειψη αυτής της τεχνολογίας λόγω κόστους και επικινδυνότητας. Την ίδια στιγμή, υπενθύμισε ότι πολλά παλαιότερα αιολικά πάρκα οδηγούνται σε εγκατάλειψη, δημιουργώντας «νεκροταφεία ανεμογεννητριών», χωρίς ουσιαστικό σχέδιο αποξήλωσης.
Ο Ηλίας Σιώρας αναφέρθηκε και στις οικονομικές ανταποδοτικές παροχές προς τους δήμους, τις οποίες χαρακτήρισε «ψίχουλα», τονίζοντας ότι χρησιμοποιούνται ως μέσο κατευνασμού των αντιδράσεων, ενώ το πραγματικό κόστος για το περιβάλλον και τις τοπικές κοινωνίες είναι πολλαπλάσιο. Όπως είπε, πρόκειται για μια πολιτική που μετακυλίει το κόστος στους πολίτες και αφήνει ανέγγιχτα τα κέρδη των επενδυτών.
Κλείνοντας, υπογράμμισε ότι ο αγώνας βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή, καθώς τα έργα έχουν ήδη ξεκινήσει, και κάλεσε σε μαζικοποίηση και κλιμάκωση των κινητοποιήσεων, επισημαίνοντας ότι τίποτα δεν έχει κριθεί οριστικά.
«Χαμένος είναι μόνο ο αγώνας που δεν έγινε ποτέ»
ανέφερε χαρακτηριστικά, καλώντας τους πολίτες να μην αποδεχθούν ως μονόδρομο την καταστροφή των βουνών στο όνομα της ανάπτυξης.
