Δυναμική παρέμβαση του Κώστα Ζαχαριά στη μαζική συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε στο Τριανόν, στην Αθήνα, ενάντια στην εγκατάσταση ανεμογεννητριών σε Πάρνωνα και Μαίναλο. Ο κ. Ζαχαριάς ανέδειξε με στοιχεία και παραδείγματα, όπως τόνισε, το μέγεθος της περιβαλλοντικής, κοινωνικής και οικονομικής επιβάρυνσης που προκαλεί η ανεξέλεγκτη ανάπτυξη βιομηχανικών Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας στα αρκαδικά βουνά.
Ο Κώστας Ζαχαριάς ξεκίνησε επισημαίνοντας ότι, παρά τους χαρακτηρισμούς περί «απάτητων βουνών», στην πράξη προστατεύεται ένα ελάχιστο ποσοστό των ορεινών όγκων. Όπως ανέφερε, στο Μαίναλο από τα 750 τετραγωνικά χιλιόμετρα μόλις 45 έχουν χαρακτηριστεί απάτητα, ενώ στον Πάρνωνα από τα περίπου 2.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα μόνο 43,81. Πρόκειται ουσιαστικά, όπως είπε, για τις υψηλότερες κορυφές και τον άμεσο περιβάλλοντα χώρο τους, αφήνοντας το υπόλοιπο βουνό εκτεθειμένο σε επενδυτικά σχέδια.
Ξεκαθάρισε ότι οι Επιτροπές Αγώνα δεν είναι αντίθετες στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, αλλά αντιτίθενται στη μετατροπή των βουνών σε βιομηχανικές ζώνες.
«Δεν καταστρέφουμε το πράσινο στο όνομα της πράσινης μετάβασης»,
υπογράμμισε, ασκώντας σφοδρή κριτική στο κράτος για τη μη επικαιροποίηση του γενικού χωροταξικού σχεδιασμού από το 2008, παρά τη σχετική νομική υποχρέωση. Σύμφωνα με τον ίδιο, η απουσία σύγχρονου χωροταξικού πλαισίου έχει οδηγήσει στο να έχουν ήδη «χωροθετηθεί» ουσιαστικά όλα τα βουνά, οι ράχες και οι ορεινοί όγκοι υπέρ επενδυτών.
Αναφερόμενος στο περιφερειακό χωροταξικό πλαίσιο της Πελοποννήσου, που δημοσιοποιήθηκε τον Απρίλιο του 2025, τόνισε ότι χαρακτηρίζει σχεδόν ολόκληρη την Αρκαδία ως περιοχή αιολικής προτεραιότητας, με μεγάλα τμήματα του Πάρνωνα και ζώνες γύρω από την Τρίπολη και τη Μεγαλόπολη να προορίζονται για ενεργειακές επενδύσεις. Ιδιαίτερη μνεία έκανε στη Μεγαλόπολη, η οποία, όπως είπε, προορίζεται και για έργα αντλησιοταμίευσης, θερμικές μπαταρίες, μονάδες βιοαερίου και βιομάζας.
Ο Κώστας Ζαχαριάς στάθηκε ιδιαίτερα στην άνιση μεταχείριση Μαίναλου και Πάρνωνα, παρότι –όπως τόνισε– πρόκειται για δύο ορεινά συγκροτήματα με παρόμοια χαρακτηριστικά, πλούσια βιοποικιλότητα, ανθρώπινες δραστηριότητες και σημαντικό πολιτιστικό απόθεμα. Παρ’ όλα αυτά, ο Πάρνωνας εμφανίζεται ως περιοχή αυξημένης επενδυτικής προτεραιότητας, ενώ ακόμη και στο Μαίναλο τα ήδη χωροθετημένα έργα δεν πρόκειται να ανασταλούν.
Παρουσιάζοντας συγκεκριμένα στοιχεία, ανέφερε ότι στο βόρειο Μαίναλο προβλέπεται η εγκατάσταση 83 ανεμογεννητριών και τριών μονάδων αντλησιοταμίευσης στη λίμνη του Λάδωνα, στο νότιο 79 ανεμογεννήτριες και στο κεντρικό ακόμη 9. Συνολικά, όπως είπε, στο Μαίναλο σχεδιάζονται περίπου 170 ανεμογεννήτριες ύψους έως και 180 μέτρων, σε μια περιοχή που έχει ήδη πληγεί σοβαρά από μεγάλες πυρκαγιές. Τόνισε ότι, βάσει της ισχύουσας νομοθεσίας, αιολικά έργα μπορούν να εγκατασταθούν ακόμη και σε αναδασωτέες εκτάσεις, περιοχές Natura και αρχαιολογικούς χώρους, εφόσον εξυπηρετείται το επενδυτικό όφελος.
Ιδιαίτερα ανησυχητική χαρακτήρισε την κατάσταση στο κεντρικό Μαίναλο, στην ιστορική περιοχή μεταξύ Βυτίνας, Λιμποβισίου, Αρκουδόρεμα και Αλωνίσταινας, όπου, παρά τις αντιδράσεις, προχωρούν σχέδια εγκατάστασης ανεμογεννητριών σε ζώνες υψηλής οικολογικής και ιστορικής αξίας. Υπενθύμισε ότι το Μαίναλο αποτελεί το πιο συγκροτημένο ελατοδάσος της χώρας, καταφύγιο άγριας ζωής εδώ και δεκαετίες, βασικό υδροφόρο ορίζοντα για δεκάδες οικισμούς και περιοχή Natura, ενώ εδώ και 25 χρόνια καθυστερεί η ολοκλήρωση της ειδικής περιβαλλοντικής μελέτης προστασίας του.
Ο ομιλητής αναφέρθηκε και στις κοινωνικές επιπτώσεις, επισημαίνοντας τον πληθυσμιακό μαρασμό των ορεινών οικισμών και τον κίνδυνο απαξίωσης ήπιων δραστηριοτήτων όπως η μικρή γεωργία, η κτηνοτροφία και η μελισσοκομία. Παράλληλα, στάθηκε στη σημασία του εκτεταμένου δικτύου μονοπατιών του Μαινάλου, μήκους άνω των 300 χιλιομέτρων, το οποίο, όπως είπε, μπορεί να αποτελέσει μοχλό ήπιας τουριστικής ανάπτυξης, αλλά απειλείται άμεσα από τις βαριές βιομηχανικές εγκαταστάσεις.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στα σχέδια ανάπτυξης μεγάλων συστοιχιών μπαταριών λιθίου στο Μαντινειακό πεδίο, σημειώνοντας ότι έχουν ήδη προετοιμαστεί 34 τέτοιες εγκαταστάσεις, συνολικής ισχύος σχεδόν 1 GW. Όπως υποστήριξε, πρόκειται για εγκαταστάσεις που καταλαμβάνουν εκτάσεις αντίστοιχες μικρών χωριών και συνοδεύονται από εκτεταμένα έργα οδοποιίας και δικτύων μεταφοράς, με σοβαρές περιβαλλοντικές συνέπειες.
Τέλος, ο Κώστας Ζαχαριάς αναφέρθηκε στο ζήτημα των «νεκροταφείων» ανεμογεννητριών, φέρνοντας ως παράδειγμα εγκαταλελειμμένο πτερύγιο σε αιολικό σταθμό της Αρκαδίας, που παραμένει στο περιβάλλον επί μήνες. Έθεσε το ερώτημα τι θα συμβεί μετά το τέλος ζωής των αιολικών πάρκων και κάλεσε σε συντονισμό όλων των συλλογικοτήτων σε τοπικό και πανελλαδικό επίπεδο.
Κλείνοντας, τόνισε την ανάγκη αναστολής των αδειών χωροθέτησης, την ανάδειξη των κυβερνητικών και ευρωπαϊκών ευθυνών και την προώθηση εναλλακτικών, πραγματικά ήπιων μορφών ενέργειας. Το μήνυμα της ομιλίας του ήταν σαφές: όχι άλλη βιομηχανοποίηση των βουνών, αλλά ελεύθερα και ζωντανά ορεινά τοπία για τις τοπικές κοινωνίες και τις επόμενες γενιές.
